Wala lang. Isang gabi lang naman ito ng paggunita sa isang laksang kahapong parang mga kasasay na bumalik sa kanilang pugad para humapon.
Kung anu-ano iyon… saka ko na lang sasabihin… kapag hindi mo na naririnig sa katahimikan ang pagaspas ng kanilang mga pakpak.
Hmn… sabagay, hindi naman malayo dahil sa trailer pa lang ng pelikula eh… astig na ang pakikipaglampungan ng mga bida! hahaha!
Corny.
Period na muna….
saka na lang ulit..
Medyo matagal na rin itong palabas pero hindi ko mapanood. Wala kasing pera.
Pero, para sa akin, okay itong pelikulang ito.
Una: Dahil si Sandara Park ay nakakatuwa. Para siyang manyikang koreanang naglalakad, humihinga, ngumingiti - ibig sabihin buhay!
Nakita ko na sa ABS-CBN si Sandara. At talagang napakyut niya.
Parang may isang anghel sa aking labi,
Na nakalutang sa utak at nangingiliti
Kung ang alat at asim ng buhay
Ay tulad luto ni Inay…
ayun na yun!
Pero kailangan ko talaga nang mauutangan… nasa P3,000 as in… ehehe! hindi ako nawawalan ng pagasa… susmeo!
medyo nanggagaya tayo ng pamagat ng blog. kay ilang-ilang dumo quijano ito - isa sa pinakamabait at pinakamatalino (at magandang) babaing nakilala ko. masarap na kaibigan at mahusay ring kasama.
pero itong post na ito, hindi tungkol sa kanya kundi sa lipunang ito. itong lipunang itong ligwak at tagibang na.
kaya nga dapat eh…. saka na nga lang… nahihiya ako eh…
kay ate ko… hehehe… kay bunso pala… labs u…
naku, laman ka na naman ng klinika…. ingat lang palagi….
isang tawa ulit (iyong pang-asar) = he-he-he-he!
Minsan pa, kahit puyat—
Ginising ang ulirat mo
Ng alarma ng relo.
Kailangang tumiplag
Kahit namimigat sa antok
Ang iyong mga mata.
Pilit na inapuhap
Ang diwang kumalat
Sa nakaraang idlip.
Sa usok ng kape,
Kaunting subo ng pan de sal
Inihanda ang sarili
Sa isang mahabang araw.
Halos hindi sumayad
Sa tuyong balat
Ang tubig at sabon.
Agad na nag-anlaw.
Baka mahuli—isip-isip mo—
Sa pupuntahan.
Pagdating sa bulwagan
Agad kang nakipagsiksikan.
Matiyagang pinakinggan
Ang tining ng mga dignitaryo’t
Nagmamagaling na diputado.
Sa gitna ng mga talumpati
Ng paggiit, pagtanggi—
Dinig mo ang bulung-bulungan
Nilang katulad mong
Sa isyu at balita ng lipunan
Nabubuhay.
Tapos na ang sesyon.
Salisaliba ang mga paang
Nag-uunahan sa dulo ng bulwagan.
Agad na hinarap ang kompiyuter.
Simbilis ng kitig ng ugat
Sa halos bumigay nang utak
Ang tipa ng daliri.
Kailangang matapos
Bago mag-alas dos.
O panibagong memo ni Boss?
Matapos ang ilang subo ng papel
Sa fax machine at ilang
Kuriring ng telepono,
Nakahinga ka rin.
Kakain nang tanghalian.
Ilang minuto, ilang saglit
na pahinga sa ginawaang mesa.
Ilang saglit pa—
May ngiti sa labing
Nagpaalam ka sa kanila.
Halos hindi pansin
Ang pagkaway mo.
Subsob ang kanilang ulo,
Tutok ang mata sa iskrin.
Ilang segundo lang.
Paglabas sa bulwagan,
Sa gitna ng katahimikan
At tirik na sikat ng araw
Ilang putok ang umalingawngaw.
Kanina lang binubuno ang balita.
Ngayon, ikaw ang ibinabalita.
Nagsusumigaw ang ulo sa diyaryo.
Mayo 16, 2005
Sta. Mesa Maynila
Nakatuwaan ko lang mangulit dito. Marami pang trabaho. Saka na ang mahabang dakdakan. Salamat sa mga magbabasa. Padayon!
Minsan naitatanong ko sa sarili ko: Totoo pa ba ang nakikita at nararamdaman ko? Minsan kasi, parang ilusyon lang ang lahat; hindi mo mapanghahawakan tulad ng tubig na hindi maikukulong sa palad.
Totoo kaya ang nararamdaman natin sa isa’t isa?
Sana, totoo… dahil ayaw ko na sa panaginip na pagkagising ay malilimutan din agad.
kumusta ka na nga pala? huwag kang magpapakapagod…
Marahil, medyo nakakatakot. Pero, ano nga ba ang hipnotismo?
Ito ang paglalagay sa isang estadong tila tulog ang isang tao. Sa sikolohiya, ito ay yaong bahagi ng regression para magamot ang isang sakit tulad ng adiksiyon. Pero, hindi ito nangangahulugan na kontrolado na ng isa ang isip ng isang tao. Ang huling tinuran ay kilala bilang mesmerismo.
Kung totoo man na may nakakaalam pa nito, nakakatakot lalo na kung gagamit ang kontrol na ito sa ibang tao at gawin ang gustong gawin sa kanya.
Hmn… Kailangang siyasatin itong mabuti.
nakakatuwa talaga siya. sobra! biruin mo, ang sabi niya sa text niya:
ako ba namimiss mo?
reply naman si loco.
Uu.
sagot siya after a few minutes (chikka ang gamit niya)
Anong uu.
sagot ulit ang loco. after a few minutes.
Ang sabi ko, bakit mo ko namimiss? Baka iba na yan.
hindi ako sumagot. hindi na rin siya nagtext muna gamit ang chikka niya na laging inirereklamo dahil ayaw daw mag-konek ng <censored> na number niya sa chikka messenger niya. ;-P
Ako naman ang sumagot. para malaman ko iyong mahiwagang sagot niya.
ang sabi ko sa text:
Ako, bakit mo ako nami-miss? Siguro iba na rin iyan <may smiley pa>.
Ang sagot niya:
nakakaloko/nakakalokang - hehehehe!
Nakakatuwa. Nakakakatkat ng isip.
Ngayon ko lang napagtanto: Ano na ba talaga kami?
O mas magandang tanong:
Ano ang kahulugan ng bawat mensahe, tingin, ngiti at tanguan namin sa isa’t isa?
Malay ko. Hindi ko alam. Bahala na si Batman.
Tapos na ang diary ng isang tulad kong… TIMANG!
